ตอนมัธยมผมก็เคยต้องทำฉากเวทีแบบนี้นะครับ แต่เกณฑ์เพื่อนกันมาช่วยได้ครึ่งชั้นเลยแหละ 55 เฮฮามาก

เด็กสายกิจกรรมครับ ตอนนั้นไม่คิดเรื่องอนาคตหรอก แต่ทำกิจกรรมมันได้อยู่กับเพื่อน มันสนุกแค่นั้นเองจริงๆ

อ่านแล้วคิดถึงฟามหลัง

ขนลุกเลยครับ

แอบไปอ่านในบล็อคมาแว้ว อบอุ่นดีครับ

เจงโคด

ตามจากบล็อกค่า ตอนทำฉากกีฬาสีม.ห้า ก็ทำมือเหมือนกัน เหนื่อยเอาเรื่องเลยทีเดียว แต่ก็ทำด้วยใจ เหนื่อยเท่าไหร่ก็ไม่หวั่นไหว :)

เคยจำได้ไหม....อาห้า...

หรือร่วมชมที่

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.342893925721837.90619.269478996396664&type=1

เรื่องของเด็กผู้ชายนี่เจอได้ทั่วไปครับ แต่เรื่องของเด็กผู้หญิงนี่หายากนะสมัยนี้

ถึงจะวางแผนชีวิตดียังไงก็เถอะ ปัจจัยแวดล้อมที่ทำให้แผนเราเปลี่ยนมีเยอะมาก

เรื่องของเด็กผู้ชายนี่เจอได้ทั่วไปครับ แต่เรื่องของเด็กผู้หญิงนี่หายากนะสมัยนี้

ถึงจะวางแผนชีวิตดียังไงก็เถอะ ปัจจัยแวดล้อมที่ทำให้แผนเราเปลี่ยนมีเยอะมาก

ใช่แล้ว ลองพิจารณาปัจจัยของตัวเองนั่นแหละ เหมาะสมที่สุดแล้ว

ต้องใช้หลักของชาร์ลดาวินครับ555 สิ่งมีชีวิตที่อยู่รอดต้องปรับเปลี่ยนตัวเองตลอดเวลา

ว่าแต่ใจจริงผมชอบวิทยาศาสตร์นะ ไหงมาทำหนังสือการ์ตูนละนี่555

เอาจริงๆ ผมว่ามันก็ไม่จำเป้นต้องเรียนตรงหรือทำงานตรงอะไรมากหรอกครับ

ผมเชื่อว่าใช้ชีวิตให้มีความสุขไม่ได้ยากขนาดนั้นอ่ะนะ555

แต่ถ้าคิดไว้เยอะ และทำได้ตรงมันก็เพิ่มความมั่นใจให้ใช้ชีวิตได้ง่ายขึ้น

สุดท้ายก็เห้นด้วยแหละครับ สนับสนุนให้คิดๆ กันไว้ก่อนดีที่สุดนะเด็กๆ55

อ้อของผม -- ตอนเด็กเลยอยากเป็นหมอเพราะใครๆก็ว่าดี -- โตขึ้นมาหน่อยอยากเป็นนักวาดการ์ตูนเพราะชอบวาด

-- ปัจจุบันอยากเป้นนักวทิยาศาสตร์เพราะรู้สึกมันได้คิดอะไรที่ใหม่จริงๆ -- ชีวิตจริงเป็นบรรณาธิการเพราะคิดว่าไปทำอย่างอื่นคงทำได้ไม่ดีเท่านี้ครับ555

แด่คนที่ตามหาความรัก และคนที่รอคอยความรัก

หรือร่วมชมที่

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.366376370040259.94454.269478996396664&type=1

ฮา จะเล่นมุกไหนมันก็เกือบซ้ำหมดล่ะสมัยนี้ เอิ๊กๆ