|
6 ผลงานล่าสุดของคุณ sonosonดูผลงานทั้งหมด »
สืบเนื่องมาจากกิจกรรมประกวดเรื่องสั้นเพื่อคัดเลือกลงใน LET'S Comic แต่ละฉบับ ----------------------------------- -107. I’m a Writer Righter http://www.letcomic.com/2011/webboard/index.php/topic/309 -108. I’m a Wally Waiter http://www.letcomic.com/2011/webboard/index.php/topic/314 -109. ห้องสมุด http://www.letcomic.com/2011/webboard/index.php/topic/316 -110. Rest in Tokyo http://www.letcomic.com/2011/webboard/index.php/topic/349 -111. เรื่องเล่าของขวดพริกไทย http://www.letcomic.com/2011/webboard/index.php/topic/399/0#reply-16545 -112. The Day that You Remember http://www.letcomic.com/2011/webboard/index.php/topic/502 ------------------- และแล้วผลการตัดสินเรื่องที่ได้รับคัดเลือก
เรื่องเล่าของขวดพริกไทย "พริกไทยขวดนี้กลิ่นฉุนยิ่งนัก หลายคนจึงไม่ชอบที่จะเลือกฉัน
แต่ฉันไม่ท้อรอจนวันนั้น รอจนกว่าเธอจะหยิบฉันมาปรุง..."
ขวดพริกไทยฮัมเป็นทำนองเพลง พลางโยกตัวไปมาอย่างร่าเริง จนตัวขวดเกิดไปกระทบกับขวดน้ำตาลข้างๆเข้า "นี่เธอช่วยอยู่เฉยๆได้มั้ยเนี่ย?"ขวดน้ำตาลดุพริกไทยที่ส่งเสียงรบกวนเวลา ในการพักของเธอ
"ก็ฉันอยากจะเรียกร้องความสนใจจากคนในบ้านนี่นา"พริกไทยพูดด้วยเสียงเศร้า สร้อยขึ้นมาทันที เกลือที่อยู่ข้างๆเห็นดังนั้นก็โยกตัวขวดตัวเองให้เข้ามาใกล้พริกไทย
"โถ...อย่าเศร้าไปเลยไอ้น้อง"เกลือพูดอย่างเห็นใจ
"จะไม่ให้ฉันเศร้าได้อย่างไรกัน...ทุกคนในบ้านนี้เมินฉันไปหมดเลย--ขนาดน้อง ดาวที่เคยชอบฉัน ตอนนี้เธอไม่เคยหยิบฉันขึ้นมาปรุงอีกเลย" เสียงของพริกไทยยิ่งเศร้าเข้าไปอีก "ดูเครื่องปรุงอื่นๆในบ้านสิ ไม่ว่าจะเป็นพี่เกลือ น้องน้ำตาล น้ำปลา ซีอิ๋ว พวกพี่ซอสปรุงรสทั้งหลายต่างกูถูกทุกคนใช้จนหมดแล้วหมดอีก เหลือแต่ฉันที่แทบจะไม่เคยได้ใช้เลย ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองไร้ประโยชน์จังเลย"ขวดพริกไทยเริ่มล้มตัวลงอย่างหมด แรง
"โธ่เอ๊ย...ถ้าเธอไม่มีประโยชน์ คนในบ้านนี้จะซื้อเธอมาใช้ทำไมกันล่ะ เธอเองก็เคยถุกใช้บ่อยจะตาย" น้ำตาลที่เห็นพริกไทยฟูมฟายก็เริ่มพุดบ้าง ขวดซอสปรุงรสที่เห็นท่าทางของพริกไทยที่ดูฟูมฟายหนักขึ้นก็เข้ามาหาเป็นการ ปลอบเช่นกัน
"พริกไทยนายอย่าเศร้าไปเลย เดี๋ยวนายก็ได้กลับมาใช้งานอีกครั้ง นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"ขวดซอสปรุงรสที่เข้ามารุมล้มพริกไทยต่างช่วยกันปลอบ
"ฉันคง-ได้แต่รอ-และหวังว่า-สักวัน-คนในบ้าน-จะกลับมา-ให้ความสำคัญ-กับฉัน อีกครั้ง"พริกไทยพูดด้วยเสียงสะอึกสะอื้น นี่ก็เป็นเวลามาเนิ่นนานแล้วที่พริกไทยไม่ได้ถูกนำมาปรุงอาหารเลย ทุกครั้งที่คนในบ้านจะหยิบเครื่องปรุงต่างๆมาปรุงรส มันอยากจะตะโกนบอกคนในบ้านว่าหยิบตัวมันขึ้นมาสิ และมันจะหลับตาปี๋เฝ้ารอให้คนหยิบมันมาใช้อย่างตื่นเต้น แต่พอเมื่อมันลืมตาขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองยังคงอยู่บนชั้นเครื่องปรุง ในขณะที่เพื่อนถูกคนในบ้านหยิบไปตั้งที่โต๊ะอาหารแทบทั้งชั้นยกเว้นมัน
พริกไทยต้องร้องเพลงปลุกกำลังใจตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า และทุกครั้งที่ร้องเพลงเสร็จมันก็มักจะเศร้าซึมลงท้ายด้วยน้ำตาที่รินไหล อย่างไม่มีที่สิ้นสุด แต่ไม่ว่าน้ำตาของมันจะไหลสักเท่าไร ก็ดุเหมือนว่าคนในบ้านหลังนี่้จะไม่รับรู้ และยังคงเพิกเฉยกับมันเหมือนเดิม เสียงกระซิบในใจของพริกไทยถามย้ำกับตัวมัน เองว่าพวกเขาซื้อมันมาทำไม? มันยังมีประโยชน์เหมือนที่เพื่อนๆเครื่องปรุงปลอบใจมันรึเปล่า? จะมีใครในบ้านหยิบมันมาใช้อีกรึเปล่า? มันจะต้องรอไปอีกนานแค่ไหน? หรือว่าวันนั้นของเจ้าพริกไทยที่รอคอยการได้กลับมาตั้งอยู่บนโต๊ะอาหารจะไม่ มีอีกเลย?
โต๊ะอาหารหงอยเหงา รอคอยเพื่อนเกลอได้กลับมา แต่เห็นทีดูท่าจะไร้วี่แวว คงทำได้แต่ภาวนาให้ฝันเป็นจริง...
โต๊ะอาหารรำพึงอย่างเศร้าใจ มันรู้สึกคิดถึงพริกไทยเหลือเกิน เวลาได้ผ่านมานานมากเเล้วที่พริกไทยไม่ได้กลับมาพูดคุยกับโต๊ะอาหารเหมือน อย่างแต่ก่อน ทุกครั้งที่ทุกคนในบ้านหยิบเครื่องปรุงมาวางที่โต๊ะมันจะคอยจับจ้องมองหา พริกไทยอยู่เสมอ มันคิดถึงช่วงเวลาอันแสนสุขที่มันกับพริกไทยเคยพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ถึงแม้จะเป็นเวลาไม่นานที่พริกไทย และเครื่องปรุงอื่นๆต้องตั้งอยู่บนโต๊ะ และกลับคืนสู่ชั้นวางของ แต่เวลาเล็กน้อยเหล่านี้ทำให้มันได้สัมผัสกับความอบอุ่นของมิตรภาพ...
แต่ตอนนี้เพื่อนของมันหายไป พริกไทยไม่ได้กลับมาคุยกับมันอีกเลยหลายเรื่องที่มันรอจะได้บอกเล่ากับเจ้า พริกไทย ทั้งที่อยู่ในบ้านเดียวกันแม้ๆ แต่กลับไม่ได้พบเจอกันเลย บทสนทนามากมายของโต๊ะอาหารยังคงต้องถูกเก็บไว้ พอนานเข้ามันก็ลืมเรื่องที่จะเล่าไปเสียหมด
ถ้าหากยังเป็นอย่างนี้อีกต่อไป อาจจะเป็นอีกหลายวัน หลายเดือน หรือหลายปี บทสนทนาทั้งหลายของโต๊ะอาหารถุกลบเลือน ใครจะไปรู้ในเวลาต่อมาอีกไม่นานโต๊ะอาหารอาจจะไม่ต้องคิดถึง ไม่ต้องเสียใจ ไม่ต้องมีเรื่องราวที่จะต้องจำไว้พูดคุย เพราะเมื่อถึงตอนนั้นแล้วมันอาจจะลืมเพื่อนที่ชื่อพริกไทยไปเลยก็เป็นได้
ทุก คนในบ้านต่างพูดคุยบนโต๊ะอาหาร มีความสุขทุกครั้งที่ได้พบกัน เครื่องปรุงทุกอย่างถุกหยิบยกมา เพิ่มเติมรสให้ชวนชิม ยกเว้นพริกไทยเป็นสิ่งต้องห้าม หลายครั้งอยากหยิบแต่ต้องข่มใจเมินใส่...
เด็กหญิงหยุดพิจารณาหน้าชั้นวางเครื่องปรุง เธอเลือกที่จะหยิบขงดพริกไทยแต่ถุกคุรแม่ดึงข้อมือเธอไว้ แม่ของเธอส่งสายตาเป็นเชิงปราม แม่ของเธอดึงขวดพริกไทยมาเก็บไว้ยังหลังชั้นวางของจนพ้นมือเธอ เด็กน้อยเลิกคิ้ว ก็ในเมื่อเธอแค่อยากใช้พริกไทยปรุงอาหาร ถึงแม้แค่น้อยนิดก็ยังดี
"ไม่ได้นะน้องดาว ห้ามกินพริกไทยเด็ดขาด"คุณแม่ส่านหน้าเป็นการห้าม และหยิบขวดซิสปรุงรสอื่นๆให้ดาวแทน
"น้องดาวอยากกินพริกไทยค่ะ น้องดาวไม่ได้กินนานแล้ว"เด็กน้อยกระตุกชายกระโปรงเป็นการเชิงบอกว่าหยิบขวด พริกไทยให้หน่อย เธอมองแม่อย่างอ้อนวอน แต่แม่ของเธอแค่ส่งยิ้มแห้งๆให้
"น้องดาวอยากผื่นขึ้นมั้ยคะ?--น้องดาวอยากเข้าโรงพยาบาลอีกรึเปล่า?"คุณแม่ลูบหัวเด็กน้อยและพยายามพูดโน้มน้าวให้เธอเข้าใจ
"ไม่อยากค่ะ--แต่แค่นิดหน่อยคงไม่เป็นไรหรอก"เธอยังคงดึงชายกระโปรงแม่ อยู่ สายตาของเด็กน้อยมองหาขวดพริกไทย และทำท่าเอื้อมมือจะหยิบอีกครั้ง ทำให้คุณแม่ต้องโน้มตัวมาอุ้มน้องดาวให้ห่างจากชั้นวางของ
"ถึงแค่นิดหน่อยก็ไม่ได้--ก็จู่ๆหนูดันเป็นภูมิแพ้พริกไทยเองนี่นา"น้องดาว ยังคงไม่สนใจในคำพูดของแม่เธอ "น้องดาวต้องอดทนนะคะ ถึงแม้น้องดาวอยากจะกินมันแค่ไหน แต่ถ้ากินแล้วมันทำร้ายตัวเรา หนูก็ไม่ควรจะกินนะคะ--เข้าใจมั้ยลูก?"น้องดาวพนักหน้ารับ ถึงแม้ว่าเธอไม่อยากจะเข้าใจในสิ่งที่แม่คุณแม่ของเธอพูดก็ตามที
คุณแม่ยิ้มและลูบหัวเธออย่างอ่อนโยน ทุกวันนี้คุณแม่ต้องพยายามซ่อนขวดพริกไทย และไม่หยิบพริกไทยมาปรุงอาหารอีกเลยหลังจากที่รู้ว่าลูกสาวแพ้พริกไทย เธออาจจะต้องให้เวลาลูกสาวปรับตัวไปเรื่อยๆ ถึงเธออาจจะต้องคอยจับผิดลูกสาว ที่อดทนไม่ไหวมาแอบหยิบขวดพริกไทยไปใช้อยู่บ่อยๆ
ที่แท้พริกไทยไม่ได้ไปไหน มันยังคงได้ใช้ปรุงรสอยู่ในความทรงจำ...
พริกไทยยืนยิ้มอย่างเป็นสุขน้ำตาทั้งหมดมลายหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้นที่ แท้น้องดาวเป็นโรคแพ้พริกไทยขึ้นมา ในช่วงหลังๆมานี่ทุกคนในบ้านจึงไม่ได้หยิบมันขึ้นมาใช้ ในที่สุดมันก็ได้เข้าใจแล้วว่า ทุกคนในบ้านมีเหตุจำเป็นที่ไม่ยอมใช้มันปรุงอาหาร และถึงแม้ในหลายปีต่อมาทุกคนในบ้าน รวมทั้งเพื่อนเครื่องปรุง และโต๊ะอาหารอาจจะลืมว่าเคยมีพริกไทยอยู่ในบ้านหลังนี้ หรือลืมไปว่าพวกเขาเคยรู้จักพริกไทย
แต่จากวันนั้เป็นต้นมา พริกไทยก็ไม่เคยฟูมฟาย มันยังคงเป็นสุขใจทุกครั้งและร้องเพลงสรรเสริญตัวเองพร้อมกับหัวเราะอย่างสด ใสอยู่ที่หลังชั้นวางของ ที่ซึ่งไม่มีใครได้เห็นขวดพริกไทยอีกเลย.... ------------------- http://www.letcomic.com/2011/webboard/index.php/forum/5 และแจ้งเจตจำนงค์การเข้าร่วมการประกวดโดยส่งไฟล์ต้นแบบเข้ามาที่ admin@letcomic.com |
|
|
My facebook - www.facebook.com/sonlet |
|
|
|
|
My facebook - www.facebook.com/sonlet |
|
Who is online ?
- Online Users 2
- Registered Users 0
- Guests 2
- Member who is online: