LET'S Do It #3 : Make Your Manga

Let's Comic Webboard >> LET'S Shout

Go to page 1 , 2 , 3 , 4 , 5 , 6 , 7

Author	Message
mandarin_duck	7/10/2008 - 18:34 น. [58.10.36.174]
mandarin_duck Type : Member Level : เล็ด จักรพรรดิ Joined : 16/9/2007 Post : 70 Reply : 1091	เอ้า ประกาศผลเลย เดี๋ยวอ่านกันเองนะครับ เรื่องของคุณ ชนาพร โดย PUCK ครับ --------------------- พ่อผู้ร่างใหญ่ใจดีได้นั่งสอนหนังสือให้กับลูกชาย "นี่ไดโนเสาร์สัตว์ดึกดำบรรพ์นะลูก" "โห ดูตัวใหญ่น่ากลัวจังเลยนะพ่อ" "ส่วนนี่รูปอาวุธหินสมัยโบราณ" "ว้าวๆ" "นี่รูปมือถือสมัยรุ่นพ่อ" "โห เครื่องใหญ่เท่ามือผมเลย" "แต่ก่อนนู้นจะเรียนหนังสือต้องเรียนกับวัดนะลูกสมัยพ่อได้เรียนในโรงเรียน" "ดีจังผมเกิดยุคนี้เรียนกับหุ่นยนต์ที่บ้าน" "นี่รูปรุ้งกินน้ำลูก" "รุ้งกินน้ำเกิดจากอะไรเหรอครับ" "แสงกับละอองน้ำไงลูก" "แล้วสีฟ้าๆในรูปคืออะไรครับ" "มันคือท้องฟ้าสมัยนู้นจ้ะ" "แล้วทำไมตอนนี้กลายเป็นแบบนี้ครับ" "ก็อากาศมันแย่จนอยู่ไม่ได้แล้วไงล่ะเลยต้องเป็นเหล็กหุ้มรอบๆไว้แล้วมีพระอาทิตย์เทียมขั้นมา ตอนนี้มนุษย์เราเก่งนะสร้างทุกอย่างเลียนแบบธรรมชาติได้หมดเลยต้นไม้ อากาศ สัตว์เลี้ยง วันนี้พอแค่นี้ดีกว่า นอนกันเถอะเดี๋ยวพ่อจะเล่าเรื่องปีศาจจมูกหมูครองเมืองให้ฟังต่อนะ" "เย้ เล่าต่อจากคราวที่แล้วนะพ่อหลังจากที่ประชาชนรวมพลังขับไล่ปีศาจหมูปากไม่ดีออกไปจากเมือง" ------------------- [Quote]
mandarin_duck	7/10/2008 - 18:36 น. [58.10.36.174]
mandarin_duck Type : Member Level : เล็ด จักรพรรดิ Joined : 16/9/2007 Post : 70 Reply : 1091	เรื่องของคุณ ชำนาญ ซึ้งจิตสิริโจน์ โดย พี่บาแดงครับ ---- นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผมแต่งเสร็จรวดเดียวในครั้งที่เริ่มนะครับ แม้มันจะนานมากแล้วแต่มั่นใจว่าไม่ได้มาจากที่ไหนแน่นอนเพราะไม่เคยเอาไปลงไว้ที่บอร์ดใดมาก่อน ข้อมูลผู้แต่ง นายชำนาญ ซึ้งจิตสิริโจน์ ที่อยู่ 5/71 หมู๋8 ซ.บางบอน16 ถ.บางบอน1 เขต/แขวง บางบอน กรุงเทพ10150สถานที่ศึกษา มหาวิทยลัยเทคโนลีพระจอมเกล้าธนบุรี วิทยาเขตบางมด โครงเรื่องไม่รู้จะแบ่งไงนะครับ แบบว่าเพิ่งเคยแต่งครั้งแรก แรงบันดาลใจ เฟอนิเจอร์ สตีฟหุ่นไล่กาเปี่ยมสุขจากในThesimsภาค1 ที่ไม่รู้ว่าอะไรมันโดนใจผมเหมือนกัน ถึงได้แต่งเป็นเรื่องเป็นราวอย่างนี้ อาจจะเห็นว่าทำไมมันเปี่ยมสุข แล้วมันไม่ทุกข์บ้างเหรอ ถ้าทุกข์แล้วทำไมถึงยังเป็นหุ่นไล่กาเปี่ยมสุขอยู่ได้ เหตุผลสั้นๆง่ายๆ แต่คิดไปคิดมามันก็ได้มุมมองใหม่ๆ(แบบหุ่นไล่กาคิด) ว่าเออ ถ้าเป็นหุ่นไล่กาจะรู้สึกยังไงบ้างนะ แล้วก็มาเขียนเป็นเรื่อง ในตอนแรกได้ไม่กี่บรรทัดเท่านั้น แล้วให้เพื่อนอ่านดู แต่พอเสริมไปให้สมบูรร์ไปเรื่อยๆมันก็ยาวอย่างที่เห็นนี่ล่ะครับ แต่จะว่าไปหุ่นไล่กามันคิดได้ด้วยเหรอหว่า สงสัยคนเขียนต๊องไปแล้ว เอ๊รึว่าคนเขียนมันเป็นหุ่นไล่กาปลอมตัวมาหว่า เอาปากกาเป็นประกันเลยว่าหุ่นไล่กาในThe Sims มันเปี่ยมสุขจิงๆนะเออ ตัวละคร หุ่นไล่กาสตีฟ ผู้ซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ที่เจ้านายมอบหมายไว้ และรักเจ้านายจากใจจริงตั้งแต่เกิดจนถึงวาระสุดท้าย แม้จะลืมชื่อของตัวเองแต่ก็จำได้ในที่สุด เจ้านาย ผู้สร้างและมอบหมายหน้าที่ให้สตีฟเฝ้าสมบัติของเขาไว้ โดยเป็นผู้มอบหมวกและตั้งชื่อให้สตีฟ แต่หลังจากสร้างเสร็จก็ไม่ได้สนใจสตีฟอีก ผู้บุกรุกชุดดำ กลุ่มสิ่งมีชีวิตที่ต้องการสมบัติแห่งอาณาจักรสีทอง เคยพยายามเข้ามาเอาสมบัติ แต่ก็ถูกเจ้านายไล่ออกไป ฟิ้ววว เสียงลมอันแผ่วเบาพัดผ่านแผ่นหลังของผม มันทำให้ผมยังรูสึกตัวว่าผมยังมีชีวิตอยู่ และ ยังอยู่ตรงนั้น “ช่างเป็นคืนที่หนาวเหน็บเสียจริง”ผมคิดพลาดเอามือจัดหมวกให้เข้าที่ “คืนสุดท้ายแล้วซิ” ไม่นานนักก็มีลมกรรโชกวูบใหญ่ซัดเข้าใส่ร่างของผมที่จวนเจียนจะล้ม หน้าคะมำไปกับดิน หูของผมอื้อไปหมด แต่สติของผมยังอยู่ดี ผมคิดในใจว่า พื้นดินมันไม่ได้หนาวเย็นอย่างที่คิด รู้สึกถึงความอบอุ่นเสียด้วยซ้ำ เรื่องมันนานมาแล้ว จนผมจำไม่ได้ว่ากาลเวลาผ่านมาเท่าไหร่ สถานที่ผมเกิดนั้นมีแต่งสีทองอร่ามดูละลานตาไปหมดจนผมมองไม่ออกว่าในบริเวณนั้นมีอะไรอย่างอื่นบ้าง ตั้งแต่เกิดเขาก็มอบหมายหน้าที่ให้กับผมแล้ว หน้าที่ที่ผมภูมิใจกับมันมาก นั่นคือการขับไล่ผู้บุกรุกไม่ให้ย่างกรายเข้ามาสู่ อาณาจักรสีทองเหล่านี้ ครั้งหนึ่งผู้บุกรุกชุดดำเคยรวมกลุ่มกันดูลาดเลาอยู่2-3วัน แต่ผมไม่ได้สนใจจนกระทั่งวันหนึ่งพวกมันจับตัวผม มันจับไหล่ แขน และหัวของผม ผมขยับไม่ได้ ผมตะโกนดังลั่น ออกไป สักพักผู้สร้างผมก็วิ่งออกมาพร้อมกับแท่งเหล็กติดกับไม้ ปัง! ผู้บุกรุกจำนวนหนึ่งโดนเข้าอย่างจัง และกองลงกับพื้น ผู้ที่เหลือหนีหายวับไปกับตา จนผมไม่เชื่อสายตาตัวเอง เฮ้อ ผมทำหน้าที่ผมดีพอแล้วใช่ไหม ผู้สร้างผมไม่ได้ตอบอะไรพลางเดินไปที่ที่เขามา ไม่มีเสียงตอบจากเขา ไม่มีแม้คำชอบคุณ ไม่มีแม้การมองผมสักครั้ง หน้าที่ของผมดำเนินมาวันต่อวัน เดือนต่อเดือน จนกระทั่งผ่านมา 2 ปีได้ ช่วงนั้นฝนตกหนักมากมันทำให้ผมหนาว ผมรู้สึกไม่ดีเลย กับการที่ต้องยืนอยู่กลางผมเดียวดายเช่นนี้ แต่หน้าที่ของผมก็คือหน้าที่ บางครั้งผมอยากจะร้องไห้ แต่ผมร้องไห้ไม่เป็น ผมอยากจะหนีไปเสียไกลๆจากหน้าที่ไรสาระเช่นนี้ แต่ผมก็ทำไม่ได้ สิ่งเดียวที่สำคัญที่สุดในชีวิตผมก็คือหน้าที่ สักพักมีฟ้าผ่าลงมาเปรี้ยง ต้นไม้ที่ลิบๆไหม้เป็นจุล ผมอดกังวงไม่ได้ว่า จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามันเกิดเช่นนั้นกับผม ผมข่มใจไม่ให้กลัว พยายามทำหน้าที่ต่อไป ทันใดนั้นสิ่งที่ผมกลัวที่สุดก็เกิดขึ้นเปรี้ยง ฟ้าผ่าเข้าที่แขนด้านซ้ายของผม ผมร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ไม่มีใครได้ยิน ผมควรทำอย่างไร หน้าที่ของผมสำคัญกว่าชีวิตเชียวหรือ แล้วผมก็ง่วงลงทุกที ทุกที แล้วทุกอย่างก็มืดไป เช้าวันใหม่เริ่มขึ้นมาอย่างช้าๆ ในตัวผมรู้สึกไม่สบายเท่าไหร่มันคันยุบยิบ แต่ก็ดีที่รอดชีวิตมาจากเมื่อวานอันแสนเลวร้ายมาได้ ผมยินทำหน้าที่อย่างเดิมจนกระทั่งเวลาบ่ายแก่ๆ ผมรู้สึกไม่สบาย ผมไอ แค้กๆ ทันใดนั้นชิ้นส่วนผมก็หลุดออกมาทันที พระเจ้า ผมตกใจสุดขีดจนแทบยืนไม่ได้ ผม กำลังละตายหรือนี่ ผมคิด...นับแต่เริ่มปฏิบัติหน้าที่ มันเพิ่งผ่านมาเพียง 2 ปีกว่าเท่านั้น ผมจะต้องตายแล้วหรือ ในหัวผมมีแต่คำถาม ผมครุ่นคิดอยู่หลายคราจนกระทั่งค่ำความหนาวเหน็บมาเยือน แม้จะฝนไม่ตก ในคืนนั้นผมนอนไม่หลับมัวแต่กระวนกระวายใจว่าพรุ่งนี้จะอยู่ไปเพื่ออะไรถ้ารู้ว่าตัวเองกำลังจะตาย คืนที่66ผ่านมา66คืนผมยังไม่ตาย ยังทำหน้าที่อยู่เหมือนเดิมอยู่ทุกคืนวัน แต่ในทางกลับกันร่างกายของผมกลับทรุดโทรมหนักขึ้นเรื่อยๆ ชิ้นส่วนหลุดเป็นกระจุก เหลือแต่เสื้อผ้าไว้คลุมกาย กับชิ้นส่วนเล็กน้อยเท่านั้น คืนนี้คงเป็นคืนสุดท้ายสำหรับผม เนื่องจากเมื่อตอนเย็นมีเสียงกระซิบแผ่วเบาบอกผมเอาไว้ ทุกๆที่เงียบสงัด ผู้สร้างผมบัดนี้เขาไม่ได้มาหาผมอีกแล้ว แต่ผมก็ยังปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื้อสัตย์ ทุ่งสีเหลืองเมื่อก่อน ปัดนี้เหลือเพียงทุกน้ำตาลปนดำเท่านั้น ค่ำคืนย่ำกรายมา ย้อมทุกนั้นให้ดำสนิท รอบตัวผมมีแต่ความมือมิด เหมือนกับมีผมคนเดียว และแล้วมันก็มาก ลมพายุใหญ่ขู่คำราม ก่อนซัดเข้าไปที่ตัวผม ผมหน้าค่ำลงกับพื้นดินอย่างไรเรี่ยวแรง ผมไม่มีแรงมากพอที่จะลุกขึ้นอีกแล้ว ได้แต่ปล่อยให้เวลาล่วงเลยผ่านไป ทุกวินาทีที่ผ่านสติสัมปชัญญะของผมก็ค่อยๆเลือนรางลงทุกที ความคิดในหัวผมหมุนย้อนกลับว่าเกิดอะไรขึ้นในชีวิตผมบ้าง นี่คงเป็นอาการของคนใกล้ตายซินะ ความคิดย้อนกลับไปจนถึงวันที่ผมปฏิบัติหน้าที่ครั้งแรก ผมเพิ่งถูกสร้างเสร็จ ผู้สร้างผมหน้าตายิ้มแย้มเป็นรอยยิ้มครั้งแรกและครั้งเดียวที่เขามอบให้แก่ผม เขาถอดหมวกออกมา แล้วบรรจงสวมให้กับผม “เอาล่ะ จงเฝ้าสมบัติของข้าดีๆนะ” ผมอ้ำอึ้งอยู่ในลำคอ “ตอนนี้ข้าน่าจะตั้งชื่อให้แกนะ เหลืองเป็นไง ไม่ๆๆเอาชื่อนี้ดีกว่า”ผมพยายามนึกประโยคสุดท้ายก่อนที่ตัวเองจะต้องจากไป “รู้แล้วๆ แกชื่อว่า สตีฟเป็นไง อินเตอร์ดี ฮ่าๆๆ” ใช่แล้วทำไมผมถึงลืมนึกแม้แต่ชื่อของผมเองนะ ผมปฏิบัติหน้าที่ทั้งที่ลืมเลือนไปนะ ว่าผมชื่อ.... ... “สตีฟ หุ่นไล่กาเปี่ยมสุข” พื้นดินช่างอบอุ่นเหลือเกิน ผมได้ทำสิ่งที่ได้รับมอบหมายดีที่สุดแล้ว ผมก็ทำให้ผู้สร้างมีความสุขแล้ว ผมทำดีที่สุดแล้ว เวลาที่ผ่านไป แม้ทุกวันจะเหงา.... แต่ ผมจะไม่เหงาอีกต่อไปแล้ว กลับสู่บ้านเกิดของผมที่แสนอบอุ่น ดินแดนแห่งนิทราตลอดกาล ผืนพิภพแห่งชีวิต ลาก่อนเจ้านายที่ผมรัก......ชื่อเรื่องจะบอกในตอนสุดท้ายนะครับ(ห้ามบอกก่อนเด็กดขาด) สตีฟ หุ่นไล่กาเปี่ยมสุขSteve, the happy scarecrow หัว เปลี่ยนไปใจ เปลี่ยนแปลง -------------------- [Quote]
mandarin_duck	7/10/2008 - 18:40 น. [58.10.36.174]
mandarin_duck Type : Member Level : เล็ด จักรพรรดิ Joined : 16/9/2007 Post : 70 Reply : 1091	เรื่องของคุณ SATITA & MULILA โดยพี่ SS ------------------------------ สิ่งประดิษฐ์ 100 ชิ้น แน่ใจเหรอว่ามีเพียง 100 ชิ้นน่ะ ไม่มีอะไรที่พอดี เพอร์เฟกต์ขนาดนั้นหรอก ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น...ที่ไม่สมบูรณ์ . . . Black bear [ หมีสาวที่เป็น toys จากการทดลอง ] : ตอนนี้เราขอแจ้งกฎคร่าวๆ นะคะ คุณคือหนึ่งในสิ่งประดิษฐ์ 100 ชิ้น หน้าที่ของคุณก็คือทำลายกันเอง เพื่อเป็นการพัฒนาศักยภาพ ชิ้นสุดท้ายที่เหลือจะสามารถใช้พลังงานอนันต์ที่ครอบครองอยู่ 2.8 [ หมีหนุ่มที่เป็น toys จากการทดลองที่ยังไม่สมบูรณ์ ] : พัฒนาด้วยการทำลาย ดูช่างเป็นสิ่งที่ขัดแย้งกันโดยสิ้นเชิง ทำไมต้องเพียงหนึ่งล่ะ ทำไมอยู่ร่วมกัน 100 ตัวไม่ได้ Black bear : เนื่องจากพวกเราถูกจำลองมาจากสิ่งมีชีวิต ซึ่งตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน สิ่งมีชีวิตต้องการการเป็นที่ 1 ขอยกตัวอย่างง่ายๆ ที่เห็นเด่นชัด การปฏิสนธิของสิ่งมีชีวิตในแต่ละครั้ง เซลล์ต้นกำเนิดชีวิตนับล้านๆ ตัวจะต้องมุ่งแข่งขันเพื่อการได้เกิดมาสู่โลกภายนอก เพราะฉะนั้นถือว่าเป็นกฎของจักรวาล 2.8 : นั่นก็แค่การแข่งขัน แต่ทุกตัวไม่ได้ทำร้ายกันเลยนี่ เซลล์ต้นกำเนิดชีวิตพวกนั้น เล่นตามกติกา ทั้งๆ ที่ยังไม่มีความรู้ใดๆ เลยด้วยซ้ำ Black bear : เราคือแบบจำลองภายใต้เงื่อนไขและตัวแปรที่ดร.สร้างขึ้น เพื่อให้ได้ผลการทดลองที่ถูกต้องและไม่บิดเบือนไป หน้าที่เดียวของก็คือ ต่อสู้ ทำลายล้าง เพื่อนำพลังงานอนันต์ที่ยิ่งใหญ่มาใช้ให้จงได้ 2.8 : พลังอนันต์ที่ยิ่งใหญ่จะมีประโยชน์อะไร ถ้าไม่มีใครเหลืออยู่เลย แต่ทุกสิ่งมีทางเลือก เธอก็เลือกได้ หยุดการทดลองว่าด้วยการทำลาย และมาทดลองว่าด้วยการมีสันติ Black bear : ฉันไม่คิดว่าสันติจะมีจริง 2.8 : เพราะสันติมันมองเห็นผลไม่ชัด สู้การทำลายไม่ได้งั้นสิ !!! Black bear : ....................... คำสั่งดร. ดังขึ้นมา “ทำลายเค้าซะ เค้ามีแนวโน้มจะใช้จิตวิทยาในการโน้มน้าวใจกับเหล่า toys ตัวอื่นๆ ได้ อาจก่อปัญญาอย่างใหญ่หลวงให้กับการทดลองนี้ “ Black bear ทำตามคำสั่งของ ดร. ทันที แม้ 2.8 จะไม่เต็มใจที่จะต้องต่อสู้ในตอนนี้ แต่ 2.8 จำเป็นต้องชิงใช้พลังที่มีจัดการกับเธอ จนกลายเป็นธุลี...... [เลือดของ Black bear ที่ออกมาคือ 2.7 ] ดร. : ในที่สุดก็เริ่มเข้าใจความจำเป็นของการต่อสู้แล้วสินะ 2.8 จงตอบรับข้อตกลงในการกลับเข้าไปทดลองครั้งใหม่นี้อีกครั้งซะ !!!! 2.8 : ไม่ ! ฉันขอยืนยันว่านี่คือการป้องกันตัว ไม่ใช่เพื่อพลังอนันต์ อำนาจ การรุกราน หรือทำลาย ถึงจะหลีกเลี่ยงการต่อสู้ หรือการทำสงครามไม่ได้ แต่ฉันก็จะสู้ สู้เพื่อความถูกต้องเท่านั้น !!!! แล้ว 2.8 ก็ทำลายห้องทดลองแล้วหนีออกไปใช้ชีวิตอย่างอิสระ ภายใต้กรอบความเชื่อของตัวเอง ภารกิจของดร. ก็คือ ต้องส่งเจ้าหน้าที่ไปไล่ล่าเพื่อทำลาย 2.8 เพื่อไม่ให้เค้าได้มีโอกาสเผยแพร่ ความเชื่อที่เป็นการต่อต้านการทดลองในครั้งนี้ให้ได้.......... [Quote]
mandarin_duck	7/10/2008 - 18:42 น. [58.10.36.174]
mandarin_duck Type : Member Level : เล็ด จักรพรรดิ Joined : 16/9/2007 Post : 70 Reply : 1091	ของพี่ SS เอาเรื่องของทั้งสองคนมาบวกกัน อันนี้เป้นของอีก 1 ท่านครับ คุณ ศักดิ์รพี รินสาร ---------------------- ชายวัยทำงานที่วิ่งในเมือง อย่างสุดชีวิตเพื่อ หาห้องน้ำ แล้วก็วิ่งกับมาที่เดิมแล้วผมว่าห้องน้ำนั้นอยู่ข้างหลัง หรือจะเจอห้องน้ำแล้วทำธุระเสร็จแต่ผมว่าไม่มีกระดาษ อีกเรื่องคือ ชายที่เดินตามลูกศรในห้องน้ำไปเรื่อยเพื่อหาจุดสุดท้ายของมัน ท้ายสุดเขาผมกับปากกาเคมี(แล้วก็ เข้าก็เขียนลูกศร ต่อจากจุดสุดท้าย) นาย ศักดิ์รพี รินสาร 10/408แขวงคลองกุ่ม เขตบึงกุ่ม หมุ่บ้านสินธานี1 กรุงเทพมหานคร 10240 มหาวิทยาลัยราชภัฎจันทรเกษม [Quote]
mandarin_duck	7/10/2008 - 18:44 น. [58.10.36.174]
mandarin_duck Type : Member Level : เล็ด จักรพรรดิ Joined : 16/9/2007 Post : 70 Reply : 1091	เรื่องของน้องข้าวกล้อง โดนพี่น้ำมนต์ --------- ปี 6139 กลุ่มตัวแทนผู้ค้าน้ำมัน CEPO ประกาศแก่สาธารณะชนว่าขณะนี้น้ำมันปิโตรเลียมบนโลกนี้หลงเหลืออยู่เพียง 600,000,000 บาเรลสุดท้าย! หากผู้ใดต้องการทางเราจะขายในราคาบาเรลละ 23,000 เหรียญ น้ำมันเหล่านั้นก็ถูกกว้านซื้อจนหมดภายในหนึ่งสัปดาห์ หลังจากนั้นไม่นานผู้คนที่อยู่ในระดับกลางถึงรากหญ้านั้นต่างเดือดร้อนกันทั้งสิ้นเพราะขาดเพียง "น้ำมัน"สิ่งขับเคลื่อนการดำเนินชีวิต ทว่าในห้องทดลองซอมซ่อแห่งหนึ่งนั้นเองมีนักวิทยาศาสตร์สตึ ๆ คนหนึ่งทำการประดิษฐ์เครื่องผลิตน้ำมันปิโตรเลียมได้สำเร็จ!วิธีการก็แสนง่ายเพียงใส่วัตถุดิบลงในท่อบีบอัดแล้วส่งต่อไปยังเครื่องเร่งการสลายตัว (น้ำมันปิโตรเลียมเกิดจากซากฟอสซิลที่ทับถมมาเป็นเวลาหลายล้าน ๆปีแต่เครื่องผลิตนี้สามารถทำให้กระบวนการนั้นใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที)จากนั้นก็ทำการกลั่น แล้วผลสุดท้ายก็ได้เป็นน้ำมันปิโตรเลียมชั้นดีวัตถุดิบที่ว่าน่ะหรอ ก็ "มนุษย์" ไงล่ะ :) ทำไมต้องเป็นมนุษย์? ก็เพราะมนุษย์ยุคนี้ล้วนมีคาร์บอนไดออกไซด์เป็นส่วนประกอบถึง 79% ทำให้น้ำมันปิโตรเลียมที่ได้มีประสิทธิภาพมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว เขานำเครื่องนี้ไปเสนอขายให้แก่กลุ่ม CEPO เมื่อทางกลุ่ม CEPO เองทราบถึงเครื่องผลิตน้ำมันปิโตรเลียมก็ถึงกับทึ่งในตัวของเขาเป็นอย่างมากถึงแม้ว่าจะทราบวัตถุดิบในการผลิตแล้วก็ตามทีแต่ยังไงทางนั้นก็ยังยืนยันที่จะซื้อเครื่องนี้ในราคาเท่าใดก็ได้ที่เขาต้องการแล้วทั้งสองฝ่ายก็เซ็นสัญญากัน ....... [ ข่าวจากโทรทัศน์ ] " ประกาศจากกลุ่ม CEPO ขณะนี้ได้พบแหล่งน้ำมันปิโตรเลียมแหล่งใหม่แล้ว เราจะมีน้ำมันปิโตรเลียมใช้อีกครั้งข่าวต่อมานะคะ เกิดเหตุสลดใจค่ะที่เมืองยูเครนีสก้า ของประเทศซาอุเดียอารบิได้มีการแจ้งความมาเป็นจำนวนมากว่าลูกหลานของตนหายสาบสูญไปไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดค่ะ ขณะนี้เจ้าหน้าที่กำลังค้นหากันอย่างเต็มที่คาดว่าเป็นฝีมือของกลุ่มผู้ค้ามนุษย์ วันนี้ดิฉัน พรพิมล ต้องลาไปก่อนพบกันใหม่คราวหน้า สวัสดีค่ะ " ปล. เลยวันที่ 31 มาแล้วไม่ถึงชั่วโมง ช่วยรับไว้พิจารณาด้วยเถอะค่ะ >< ผู้แต่ง เด็กหญิงภัทริตา ทัศนราพันธ์ (ข้าวกล้อง) ที่อยู่ 531/24 ถ.อินใจมี ต.ศรีพนมมาศ อ.ลับแลจ.อุตรดิตถ์ ศึกษาอยู่ที่โรงเรียนอุตรดิตถ์ดรุณี [Quote]
mandarin_duck	7/10/2008 - 18:45 น. [58.10.36.174]
mandarin_duck Type : Member Level : เล็ด จักรพรรดิ Joined : 16/9/2007 Post : 70 Reply : 1091	เรื่อง "อย่าอยู่เลย" ของ คุณบัณฑิต แสนคำภา โดย เดอะดวง ------------------------- “อย่าอยู่เลย” เป็นคำตะโกนของมนุษย์เงินเดือน ที่ตะโกนใส่ หัวหน้างาน พร้อมทั้งปล่อยหมัด เข้าไปที่หน้าหลายชุด จากนั้นจึงหันไปคว้าเก้าอี้ที่อยู่ข้าง ๆ หวดเข้าไปที่หน้าแข้ง ที่แขน ที่ลำตัว ที่หน้า หลายที จนแทบจะทรุดลงกับพื้น แต่มนุษย์เงินเดือนผู้นั้นไม่ได้ปล่อยให้ หัวหน้าผู้เคราะห์ร้าย สลบไปโดยดี เค้าจึงหวดด้วยขาข้างขวา เตะเข้าไปที่หัว จนหน้าหงายไปอีกด้าน แล้วพร้อมทั้งตะโกนว่า “ชอบพูด ชอบใช้ ชอบโขกสับ ใช่ไหม” เขาจึงคว้าเข็มกับด้าย เย็บไปที่ปากด้วยความสะใจ พร้อมกับ เสียงร้องโหยหวนของหัวหน้า แต่ นั่นเป็นจิตสำนึก เขายังคงตั้งหน้า ตั้งตาทำงาน งก ๆ ๆ ในขณะที่ หัวหน้างาน ยังโขกสับอยู่ข้างหลัง แต่แค่คิด เขาก็มันส์แล้ว บัณฑิต แสนคำภา [Quote]
mandarin_duck	7/10/2008 - 18:46 น. [58.10.36.174]
mandarin_duck Type : Member Level : เล็ด จักรพรรดิ Joined : 16/9/2007 Post : 70 Reply : 1091	หมดแล้วครับผม รบกวนเเรียนท่านผู้ที่ได้รับเลือก เช็คที่อยู่ที่ลงไว้ด้วย และสำหรับท่านที่ไม่ได้ให้ที่อยู่ไว้ กรุณาลงที่อยู่ให้ด้วยนะครับ ขอบคุณครับ [Quote]
AquaDrehz MAX	8/10/2008 - 21:41 น. [61.90.91.101]
AquaDrehz Type : Member Level : เล็ด พเนจร Joined : 8/10/2008 Post : 0 Reply : 11	ดีใจมากเลยครับที่ได้รับคัดเลือก ตอนอ่านเรื่องแรกนึกว่าจะไม่ผ่านเสียแล้ว พอเปิดถึงเรื่องที่สอง โต๊ะใจชื่อตัวเองนี่หว่า โดดรอบบ้านเล้ย ดีใจสุดๆยังกะได้ฟิสิกส์เกรดA++ บอกจนไม่มีใครให้บอกเลยต้องไปบอกเด็กแถวบ้านเลย 5555+(บ้าไปเรื่อย) ต้องขอบคุณพี่บาแดงมากครับที่ทำให้ฝันของผมเป็นจริง อยากเห็นตัวละครที่ตัวเองสร้างมาตั้งนานแล้วล่ะครับ แล้วขอถามอีกอย่าง ถ้าผมเอาตัวละครที่พี่วาดไปส่งประกวด Character Design ของLet'sได้ไหมครับ แบบว่าโดนใจมากเลยอ่ะ ^/\^ ขอบคุณทีมงานในความสนใจผลงานมากมายครับ [Quote] หัว เปลี่ยนไป ใจ เปลี่ยนแปลง
AquaDrehz Again	8/10/2008 - 22:12 น. [61.90.91.101]
AquaDrehz Type : Member Level : เล็ด พเนจร Joined : 8/10/2008 Post : 0 Reply : 11	เรื่อง Steve ชื่อผิดไปนิดแฮะๆ สงสัยผมพิมพ์ตกไป "ชำนาญ ซึ้งจิตสิริโรจน์" ที่อยู่ถูกต้องแล้วครับ (ที่อยู๋ แก้เป็น ที่อยู่ ให้ด้วยนะครับ) [Quote] หัว เปลี่ยนไป ใจ เปลี่ยนแปลง
oakwalk	13/10/2008 - 09:10 น. [124.121.135.140]
oakwalk Type : Member Level : เล็ด อำมาตย์ Joined : 29/9/2008 Post : 6 Reply : 319	ผมซื้อเล็ทส์เล่มใหม่ พออ่าน Make Your Manga เสร็จ หายเลยอ้ะ T^T ใครเอาไปไม่รู้ [Quote] ก็อย่างว่า

Go to page 1 , 2 , 3 , 4 , 5 , 6 , 7

Let's Comic Webboard >> LET'S Shout

Post Reply
Author : Message : Attach file : ขนาดไฟล์ไม่เกิน 150 KB Thumbnail : ถ้าต้องการให้ภาพในความคิดเห็นนี้ไปปรากฏในรายการผลงานใหม่จากเว็บบอร์ดในหน้าแรกให้ใส่ Thumbnail ของรูปในความคิดเห็นนี้ด้วย ขนาดของ Thumbnail คือ 120 * 80 pixels และขนาดไฟล์ไม่เกิน 50 KB Embed : Embed object เช่นตัวอย่างวีดีโอจาก Youtube <object width="560" height="340"><param name="movie"...

Post Reply

Author :

Message :

Attach file :

ขนาดไฟล์ไม่เกิน 150 KB

Thumbnail :

ถ้าต้องการให้ภาพในความคิดเห็นนี้ไปปรากฏในรายการผลงานใหม่จากเว็บบอร์ดในหน้าแรกให้ใส่ Thumbnail ของรูปในความคิดเห็นนี้ด้วย ขนาดของ Thumbnail คือ 120 * 80 pixels และขนาดไฟล์ไม่เกิน 50 KB

Embed :

Embed object เช่นตัวอย่างวีดีโอจาก Youtube <object width="560" height="340"><param name="movie"...

LET'S Do It #3 : Make Your Manga

Let's Comic Webboard >> LET'S Shout

Type : Member Level : เล็ด จักรพรรดิ

Type : Member Level : เล็ด จักรพรรดิ

Type : Member Level : เล็ด จักรพรรดิ

Type : Member Level : เล็ด จักรพรรดิ

Type : Member Level : เล็ด จักรพรรดิ

Type : Member Level : เล็ด จักรพรรดิ

Type : Member Level : เล็ด จักรพรรดิ

Type : Member Level : เล็ด พเนจร

Type : Member Level : เล็ด พเนจร

Type : Member Level : เล็ด อำมาตย์

Let's Comic Webboard >> LET'S Shout

Type : Member
Level : เล็ด จักรพรรดิ

Type : Member
Level : เล็ด จักรพรรดิ

Type : Member
Level : เล็ด จักรพรรดิ

Type : Member
Level : เล็ด จักรพรรดิ

Type : Member
Level : เล็ด จักรพรรดิ

Type : Member
Level : เล็ด จักรพรรดิ

Type : Member
Level : เล็ด จักรพรรดิ

Type : Member
Level : เล็ด พเนจร

Type : Member
Level : เล็ด พเนจร

Type : Member
Level : เล็ด อำมาตย์